Regisseur en artistiek leider Danielle Wagenaar:
“ Ik heb lang getwijfeld of ik archeoloog zou worden of regisseur. Ik heb gekozen om niets over het verleden te willen zeggen maar over het nu. Over de wereld waarin ìk leef. Daar komt mijn fascinatie met nieuw geschreven teksten vandaan. Deze tijd is een belangrijke periode om te verslaan. Maatschappelijke en sociaal verandert onze wereld enorm. Met de taal van nu kun je prachtige documenten maken van deze tijd zodat wij – ikzelf en hopelijk het publiek – een beetje inzicht krijgen in onszelf en onze omgeving. Ik ben niet geïnteresseerd in sociaal realistisch drama. Niet in politieke statements op toneel. Ik wil dat een schrijver mijn blik optilt en me de aarde van een afstand laat zien. Dat de poppetjes beneden zo klein zijn dat ik er patronen en mechanismen in kan ontdekken. Dat ik, door afstand te nemen, te abstraheren, artificieel te maken, een beetje mededogen krijg met ons onhandige soort. Kunst geeft troost, geeft vragen, geeft schoonheid, geeft ruimte. Een prachtig geschreven stuk doet dat. Door die stukken zo goed mogelijk te vertalen naar het toneel probeer ik wat glans te geven aan de wereld waarin ik leef.”