Het Syndicaat

Week 4: Verhalen vertellen

Het Syndicaat — Mon, 08 Mar 2010 16:14:46 +0000

Deel 2 bijna helemaal gedaan. Zelfs een doorloop tot daar gedaan die niet tegenviel. Ik geloof dat we de code goed hebben gekozen en dat we nu rustig door moeten gaan. Veel gelachen. Slap gelachen terwijl het stuk dat niet echt opwekt. Misschien daarom. Deel twee viel mee om aan te werken. De zwartheid viel ook mee ook omdat het over schoonheid gaat. Schoonheid van taal. Schoonheid van natuur. Bij de monoloog van Roos hielden we het niet droog en Gerold doet steeds als we daar zijn zijn vingers in zijn oren. Carly kwam met kleding. Erg goed! Wild en anarchistisch. Fijn dat we niet uitgaan van personages waardoor alles kan. Doet me denken aan Vivian Westwood, punk maar ook Kate Moss. Het stuk doet me op een bepaalde manier aan Generation X en Generation A van Douglas Coupland denken. Vrienden die elkaar verhalen vertellen. Meestal om de angst te bezweren. Dat is de rode draad in al zijn werk. Deze vrienden doen dat ook. Ze liegen/verzinnen/vertellen elkaar van alles om de tijd door te brengen, om saamhorigheid te krijgen. En om niet echt over zichzelf te hoeven praten. Ze verzinnen verhalen over de ander. Decor idee groeit nog steeds mee met mijn ontwikkeling. Sacha en ik praten en kijken naar wat er in de repetitieruimte gebeurt. Dat is lang geleden dat het zo ging. Meestal houden we rekening met een lange bouwtijd en is het wel af als ik twee weken bezig ben. Dit is echt luxe! Volgende week deel 3 afmaken en dan repeteren en toevoegen en het hele begin waarschijnlijk weer veranderen. Het is een fijn stuk om aan te werken en de acteurs zijn te gek.

week 3: Rampen

Het Syndicaat — Wed, 03 Mar 2010 16:57:24 +0000

Het hele eerste deel wordt een keer gedaan.
Vreemd genoeg is dit waarschijnlijk het moeilijkst om te maken. Er gebeurt van alles maar we laten weinig zien. Steeds tegen de tekst inwerken levert wel mooi materiaal op maar hoelang blijft dat boeien?
Gerold heeft zijn aanvankelijke aversie tegen wat hij de hardheid van het stuk noemde overwonnen. We praten over schoonheid en dat schoonheid troost. Dat deze taal schoonheid is en troostend werkt terwijl de gebeurtenissen die beschreven worden gruwelijk zijn. Door de afstandelijke toon raakt het verhaal me. Woorden kunnen doen wat beelden soms niet meer bereiken. We praten over de foto’s van Haïti. Dat je er zoveel ziet dat je niet bij elk beeld meer huilt.

bron: www.volkskrant.nl

Behalve in een bijlage van een krant. Een man die lijken ruimt. Hij doet zijn best. De foto is gemaakt als net het lichaam van een klein dood meisje door de lucht zweeft om straks op een grote stapel lijken terecht te komen. Iemands kind.
Als ik even niet meer verder kom kijk ik op de website van de agent van Anja Hilling. Er staat bij Zwart Dier: Auftragsstück.
Niet vergeten. Niet vergeten. Voordracht. Vertelling. Niet mijn/ons ego erop plakken!
We hebben het over moraal.
Anja heeft dit stuk geschreven naar aanleiding van een bosbrand in Spanje die meerdere mensen het leven heeft gekost en die was aangestoken door een groep jonge mensen.
Toch valt ze de personages niet af. Het zijn mensen. Hun lelijke kanten worden niet verborgen. Ze veroordeelt ze niet. Deze mens heeft het al zwaar genoeg om zich staande te houden na hun ramp.
We hebben het over rampen. Dat het hoofd van slachtofferhulp in Nederland voorzichtig zegt dat we hier wel heel snel spreken van een nationale ramp. Dat we elk incident als nationale ramp willen beleven, willen herdenken. Dat een vliegtuigcrash met negen doden een vliegincident is. Dat een vuurwerkexplosie een zeer groot ongeluk is. Nationale ramp betekent groot ongeluk dat het hele volk treft of in zijn bestaan bedreigt.
Met persoonlijke rampen kunnen we blijkbaar niets. We maken het van ons allemaal en dan kan er gerouwd worden. Maar hoe zit het met de mensen die het echt betrof? Als de stille tochten over zijn en de bloemen weggehaald. Hoe ga je dan verder met je persoonlijk ramp?
Deze personages hebben (ook) nooit iets meegemaakt. Ze zijn geslaagd. Carrière, leuke liefdes, creatieve vrienden, geld, schoonheid, een kind. Hoe gaan zij om met een bosbrand? Een brand waar ze zelf verantwoordelijk voor zijn. Een persoonlijke ramp. Ze denken niet aan de dieren die zijn gestorven door het vuur. Ze denken niet aan de zes brandweer mannen die het leven lieten. Ze denken aan wat ze hadden en aan het verlies.
Volgende week deel twee. Niemand heeft er echt zin in om het voor het weekend nog even te doen. Beetje heftig.

week 2: Performance

Het Syndicaat — Wed, 03 Mar 2010 16:53:06 +0000

Na een week aan tafel beginnen mijn handen toch te jeuken en gaan we de vloer op. Heel vervelend de eerste keer. Dat blijft toch elke keer hetzelfde. Gêne van beide kanten van de tafel. Zou het ook ooit minder worden?
Ondanks al onze eigen waarschuwingen vallen we meteen in de eerste valkuil. Die van het realisme. We zeggen wel tegen elkaar dat we niet het bos spelen maar ik zie acteurs stiekem een kampvuur visualiseren. Om de ingewikkelde relaties helder te krijgen moeten we eerst toch weten hoe het zit en wie wat waarvan vindt. Ik laat ze even voordat we het stuk als een ui afpellen en terug gaan naar vertellen. Ze merken het zelf.
Iedere dag is het gevecht tegen de neiging om het stuk “op te leuken”.
Er zit veel humor in het begin. De vrienden zijn aangekomen in het bos en verheugen zich. Op hun samenzijn, op het eten, op de pracht van het bos.
De code moet meteen helder zijn in het eerste deel. Veel lol maken onderling en niet het publiek verliezen.
Na deze week op de vloer vinden Sacha, de decorontwerper, en ik dat we toch abstracter en brutaler moeten zijn dan we vorige week nog dachten.. Maquette eruit!
De rare maskers van Carly, de kostuumontwerper, werken heel erg goed.
De acteurs maken een vreemd soort performance die overvloeit in een vertelling.

Week 1: Inspiratie

Het Syndicaat — Wed, 03 Mar 2010 16:46:43 +0000

Aan tafel lezen. Grote groep. Zes spelers, vormgevers met stagiaires, stagiair dramaturgie, nieuwe publiciteitsmedewerker, filmer, productieleider, noem het maar op.
Het plan is het stuk eerst helemaal aan tafel te maken. Twee weken uit te trekken voor analyse, persoonlijke verhalen, beelden, inspiratie.
Drie acteurs die ik nog niet ken. Ottolien Boesschoten, Alex van Bergen en Roel Voorbij. Verder Niek van der Horst, Roos Hoogland en Gerold Guthman. Robin Vogel maakte een brand op film. Sacha Zwiers maakt het decor en Carly Everaert ontwerpt de kostuums.
Ben heel benieuwd.
Het stuk is prachtig. Hoe vaker we het lezen hoe meer we ervan houden. Het is zo precies geschreven. Elk detail benoemd, elk geluid, elke kleur. Maar helemaal zonder enige emotie. Allemaal beschrijvend. De emotie moet bij de luisteraar/kijker komen en wij moeten proberen de taal zo schoon mogelijk aan te bieden.

bron: www.groningermuseum.nl

Grappig dat ik juist heb besloten minder keurig met teksten om te gaan. Dat ik dan dit stuk kies waar bijna niets naast de tekst kan bestaan.
Grote uitdaging om mijn eigenheid en mijn liefde voor dit stuk te laten zien door de tekst heen.
Inspiratie hebben we gevonden in onder andere beelden van Folkert de Jong, Tim Walker, Marlene Dumas, Paul Mccarthy, de Chapman brothers.
Muziek die heel erg bij dit stuk past is Looper. Oud maar nog steeds erg mooi en ijl. Ik denk dat er geen geluid in de voorstelling komt. De muziek moet in de hoofden van de acteurs terecht komen. Maar alles is nog mogelijk.
De acteurs lezen goed. Ze voelen vrijwel meteen wat het stuk kan doen. En we voelen ook allemaal de valkuilen: Realisme, pathetiek en veel toevoegingen.
Wordt een lastige klus.